Σεπτέμβρης

Τα χέρια τυλιγμένα στις τσάντες
απ’ τις ανοιχτές σχολικές πόρτες
δραπετεύουν τα παιδικά γέλια
γυμνός ο πίνακας
αφήνει άγραφο το αύριο
ελεύθερο στα χρώματα και τους ήχους
κι ο Σεπτέμβρης, ζεστός ακόμη
φυλάει ζωντανούς τους έρωτες
ρευστό το χρόνο πάνω στ’ ανοιχτό ημερολόγιο.

Και το ταξίδι συνεχίζει
πάνω στα τελευταία βλέμματα του καλοκαιριού.

Σκόνη

Φέρνει σκόνη ο αγέρας
απ’ το σκαμμένο δρόμο της γειτονιάς.

Αλλάζουν ανάστημα τα δάκρυα στα μάτια.

Λυπούμαι μονάχα τις προσευχές
που χάθηκαν στο χώμα
κάτου απ’ τα λυπημένα μας βήματα
στα λουσμένα φως ηλιοβασιλέματα
του περασμένου καλοκαιριού.

Μνήμη

Σε κουβαλώ
στ’ άδεια τραπέζια του παλιού σπιτιού
στους τόπους που πηγαίνω
μ’ εκείνο το χαμόγελο το παιδικό μου
μνήμη
που παίζεις με το χρόνο
πάνω στα φύλλα τα κιτρινισμένα
του φθινοπώρου.

Παράξενα Παιχνίδια

Σε λίγο θα μας έχουν ξεχάσει
οι δρόμοι που ζήσαμε
τα μονοπάτια που περπατήσαμε
κοιτάζοντας κάποιο ηλιοβασίλεμα
τα τρένα που ταξιδέψαμε.

Μόνο εμείς θα θυμόμαστε
τα φθαρμένα καθίσματα
το σιωπηλό συνταξιδιώτη
τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος
πάνω στα γερμένα κλαδιά
στην ψυχή μας
τον καστανά στη γωνία του σπιτιού
την πινακίδα που έπεσε
κι όλοι ρωτούν το όνομα του δρόμου.

Παράξενα παιχνίδια που κάνει η μνήμη.

Νύχτα

Απλώνει η νύχτα το κορμί της
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.

Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες 
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.

Καλοκαίρι

στη Νίκη

Έγειρε στα μαλλιά σου το καλοκαίρι
με τις χρυσές αχτίδες του
με τα σφυρίγματα των πλοίων
να μπλέκονται ανάμεσα
και τα μελτέμια
να φουσκώνουν τ’ ανοιχτό πουκάμισο
με την αρμύρα της θάλασσας.

Έμειναν πίσω τα κλειστά παπούτσια
τα βαριά βιβλία
οι κουρασμένες νύχτες του χειμώνα.

Ταιριάξαμε πάνω στην πέτρα
τα πέλματα μας
δίχως πόνο, μόνο λαχτάρα
για το άγνωστο του βυθού
για το φιλί του ηλιοβασιλέματος
για κείνο το χάδι το απαλό
κάτω απ’ το άρωμα του γιασεμιού.

Μιλάει η θάλασσα
κρύβει λέξεις μικρές
όμοιες κογχύλια
πάνω στ’ αλμυρά σου χείλη
να ξεδιψάσουν με εικόνες
κι εγώ
μια θάλασσα νωχελική
φέρνω στα πόδια σου
να κοινωνήσουν τον έρωτα.

Έρημοι σταθμοί

Μας συνοδεύουν
οι έρημοι σταθμοί που περάσαμε
κρύφτηκε η ψυχή μας
πίσω απ' τις ξύλινες
κλειδωμένες τους πόρτες
τις παλιές τους ιστορίες ντύθηκε
τους αμέτρητους αποχαιρετισμούς
κι η ζωή μας
η ζωή μας που στάθηκε
στις σκάλες της πόλης
μα δε ξαπόστασε
οι πέτρες στα πλακόστρωτα που βάδισε
γίνανε θρόισμα φύλλων
τρυφερές οι λέξεις
σ' ένα κατά βάθος
λυπημένο ποίημα.

Ο ήχος της μοναξιάς

Πολλές φορές τα βράδια
αντηχεί στα κλειστά δωμάτια
ο ήχος της μοναξιάς μας.

Βρίσκει στο πάτωμα
πεσμένες τις εποχές
τα κενά μας βλέμματα
τις λυπημένες μας μέρες.

Χτυπάει τους τοίχους συνθηματικά
σα κάποιος να προσμένει το χτύπο
να μετρά τις παύσεις του
να φυτέψει μέσα τους λέξεις
σα μικρές ανάσες.

Κρυβόμαστε απ’ τη μοναξιά
με κλωστές μας κρατάει
κι εμείς
μαριονέτες σ’ ένα ρόλο άγνωστο
μονότονο
πυρπολούμε την ψυχή μας
αφήνοντας σήματα καπνού
σ’ άγνωστους παραλήπτες.

Τρυφερότητα

Στέκουν οι λέξεις
παιδιά μικρά
στον ίσκιο ενός δέντρου
«Μαμά» φωνάζουν κλαίγοντας
κι ο ουρανός γιομίζει σύγνεφα
βρέχοντας
σβήνουν τα σχολικά μας λευκώματα
τα γράμματα της νιότης
τα τωρινά μας τραγούδια.

Πάντοτε πεινασμένοι
βαδίζουμε τις νύχτες
και διψασμένοι
για λίγη τρυφερότητα.

Φύσηξε πολύ απόψε

Φύσηξε πολύ απόψε
θέρισε ψυχές στους τόπους μου
ακούραστα
σα να μέτρησε τον κόσμο
και τον μάτωσε
έμειναν πονεμένα τα πρόσωπα
δακρυσμένα
πάνω στα κύματα οι φόβοι μας
γίναν καράβια ακυβέρνητα
ναυαγισμένα.