Υγρασία βαθιά

Έχουν τα μάτια μου μιαν υγρασία βαθιά

ζούνε μέσα τους χίλιες εικόνες φθινοπωρινές

τόσες ακόμα άλλων εποχών

καθώς βραδιάζει, αντιφεγγίζει η θάλασσα τ’ αστέρια

φωτίζουν τα μικρά βήματα μου

καθώς κλείνουν οι πόρτες και τα φώτα σβήνουν

θυμώνουν οι βροχές στις κόγχες ματιών

κι ακατάπαυστα κλαίνε.

Read more...

Η ξύλινη πόρτα

Τα βαριά κλειδιά της ξύλινης πόρτας

έχουν από χρόνια χαθεί

σκιές απ’ έξω περιπολούν

κτυπώντας συγχρονισμένα τα βήματα τους

μέσα

ένα μικρό παιδί, χαμογελαστό σχεδόν

κοιτάζει τ’ αστέρια

κι ονειρεύεται…

Read more...

Με νανουρίζουν τα βήματα

Με νανουρίζουν τα βήματα, η φωνή σου

καθώς την ψυχή μου κατακλύζει

κι όλο το σκοτάδι

γίνεται μια λάμψη στον ουρανό

κι είναι τόσα τα πεφταστέρια

όσα κι οι ευχές μας.

Read more...

Απόψε πάλι

Απόψε πάλι

μιαν ομίχλη κλέβει τις μορφές πλάι μου

ήχους γυμνούς αφήνει πάνω στις πέτρες

βήματα αβέβαια.

Και θα σιωπήσουν φοβισμένα τα λόγια

δίχως ν’ ανταμώσουν εκείνους  που χάθηκαν

πριν τις βροχές κι επιστρέφοντας

έσυραν άλλες βροχές πίσω τους.

Read more...