Απόθεμα λύπης

Όσο κι αν βρέχει
όσο κι αν ξεπλένεται το μέσα μας
υπάρχει πάντα ένα απόθεμα λύπης
που δύσκολα κουρνιάζει στις λέξεις
που σωπαίνει
και γίνονται πιο κρύες οι νύχτες.

Σκοντάφτει μονάχα
σε κάποιους ανθρώπους
σε κάποια βήματα ξένα
που μας φέρνουν πιο κοντά
σ’ εκείνο
που ονομάσαμε κάποτε
"η χώρα των ονείρων μας".

Εξομολογήσεις

Αργά τα βράδια, επιστρέφουμε στα παλιά μας όνειρα
στα παιδικά μας ξύλινα παιχνίδια
κι ανακαλύπτουμε πάλι τις πρώτες μας λέξεις
τα σημάδια στους τοίχους από το άγγιγμα των χεριών
είναι η ώρα που φοβάται μέσα μας η μοναξιά
είναι η ώρα που τα λησμονημένα μικρά χέρια μας
απλώνουν χρώματα στον διατοπικό ουρανό
κι επιστρέφουν οι θάλασσες
επιστρέφουν οι ήχοι ανάμεσα απ’ τα δέντρα
επιστρέφει η ανεμελιά των παραμυθιών
και τότε, από την οσμή αυτού του φθινοπώρου
ξεπροβάλουν τα τρένα που μας πήραν μακριά
έχοντας μέσα τους τις εικόνες που πίσω αφήσαμε
το βλέμμα που χάθηκε
τη ζωή που μπερδεύτηκε σ’ αναζητήσεις μάταιες.

Η ζωή μας θα είναι γεμάτη πάντοτε
από μικρές, ανείπωτες εξομολογήσεις.

Από τις άκρες των λέξεων

Μας τουφεκίζουν
από τις άκρες των λέξεων
λιπόσαρκες μορφές
στέκουν πάνω απ’ τις πληγές μας
χαιρέκακοι κλητήρες
κλείνουν σε φύλλα παλιού χαρτιού
τη ζωή, τις ιστορίες
τους μικρούς μας μεγάλους αγώνες
μ’ έναν αριθμό μας προσφωνούν
λίγο μετά παύει η ακοή
μόνο η αίσθηση της βροχής μένει
του ανέμου μέσα στα μάτια
παρασέρνει τις εικόνες
σταματά μονάχα
πάνω στης σιωπής μας τον πέτρινο τοίχο.

Τρέμει η μνήμη
ισορροπεί στο τεντωμένο σκοινί
απ’ την ψυχή μας στην πραγματικότητα.
Ότι φυλάξαμε ως παιδιά
μας κρατάει ακόμη δυνατούς
ότι πλάι μας κοιμήθηκε
νοιώθοντας το φόβο
που παίρναμε μαζί
στα παιδικά σκεπάσματα.

Στέκουμε αγέρωχοι
στις πληγωμένες μας επάλξεις
μας διαπερνά του πόνου μας η ηχώ.
Κάθε που ξημερώνει
γεμάτα ήλιο τα μάτια μας
γεμάτη πληγές η ψυχή μας.

Είναι η ώρα

Φύλλα σπασμένα στο χώμα η ζωή μας
στον πρώτο άνεμο του Φθινοπώρου
με σκόρπιες τις αναμνήσεις
με τις παρτιτούρες σχισμένες
και το πιάνο κλειστό
- ποιος τάχα να παίξει
πλάι στα φλεγόμενα σπίτια των Πατησίων; -
Μια είδηση περαστική απ’ τα δελτία
κι πείνα μας αδάμαστη
θα ροκανίσει τις προσευχές
τις προσμονές
και τις ελπίδες μας.

Είναι η ώρα
που πρέπει να μάθουμε τη μοναξιά.

Τρέχουν οι μέρες

Τρέχουν οι μέρες μέσα μας
δεν μιλούν
σωπαίνουν εκκωφαντικά 
ακροβατώντας
στα περβάζια της μνήμης.

Έτσι μαθαίνουμε για τις πέτρες
που σχίζουν αδηφάγα τα πέλματα
σε κάθε μας απόδραση.

Σεπτέμβρης

Τα χέρια τυλιγμένα στις τσάντες
απ’ τις ανοιχτές σχολικές πόρτες
δραπετεύουν τα παιδικά γέλια
γυμνός ο πίνακας
αφήνει άγραφο το αύριο
ελεύθερο στα χρώματα και τους ήχους
κι ο Σεπτέμβρης, ζεστός ακόμη
φυλάει ζωντανούς τους έρωτες
ρευστό το χρόνο πάνω στ’ ανοιχτό ημερολόγιο.

Και το ταξίδι συνεχίζει
πάνω στα τελευταία βλέμματα του καλοκαιριού.

Σκόνη

Φέρνει σκόνη ο αγέρας
απ’ το σκαμμένο δρόμο της γειτονιάς.

Αλλάζουν ανάστημα τα δάκρυα στα μάτια.

Λυπούμαι μονάχα τις προσευχές
που χάθηκαν στο χώμα
κάτου απ’ τα λυπημένα μας βήματα
στα λουσμένα φως ηλιοβασιλέματα
του περασμένου καλοκαιριού.

Μνήμη

Σε κουβαλώ
στ’ άδεια τραπέζια του παλιού σπιτιού
στους τόπους που πηγαίνω
μ’ εκείνο το χαμόγελο το παιδικό μου
μνήμη
που παίζεις με το χρόνο
πάνω στα φύλλα τα κιτρινισμένα
του φθινοπώρου.

Παράξενα Παιχνίδια

Σε λίγο θα μας έχουν ξεχάσει
οι δρόμοι που ζήσαμε
τα μονοπάτια που περπατήσαμε
κοιτάζοντας κάποιο ηλιοβασίλεμα
τα τρένα που ταξιδέψαμε.

Μόνο εμείς θα θυμόμαστε
τα φθαρμένα καθίσματα
το σιωπηλό συνταξιδιώτη
τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος
πάνω στα γερμένα κλαδιά
στην ψυχή μας
τον καστανά στη γωνία του σπιτιού
την πινακίδα που έπεσε
κι όλοι ρωτούν το όνομα του δρόμου.

Παράξενα παιχνίδια που κάνει η μνήμη.

Νύχτα

Απλώνει η νύχτα το κορμί της
στα δισταχτικά μας μάτια
τα κουρασμένα από το φως του καλοκαιριού
από την αδυσώπητη μοναξιά του απογεύματος.

Σε λίγο, θα μας έχει σκεπάσει
τα ξύλινα παπούτσια της θα σχίζουν τη σιωπή
κι οι λέξεις μας αποκαμωμένες 
θα γυρεύουν τις Κυριακές
μήπως εξωραΐσουν το σκοτάδι τους.